Nieznanego imienia. Wg Hipolita Stupnickiego (Herbarz Polski i imionospis zasłużonych w Polsce ludzi wszystkich stanów i czasów: ułożony porządkiem alfabetycznym na podstawie Herbarza Niesieckiego i manuskryptów. T. 1-3) poległ w bitwie z Kozakami, na Ukrainie, w 1636 r.

Syn Ludwika Rychlickiego <<drzewo>>, brat Józefa i Macieja, stryj Franciszka Rychlickiego, urodzonego w Rudenku Lackim. Antoni "służył pod Kościuszką", co należy rozumieć, jako udział w Insurekcji Kościuszkowskiej. Franciszek zapisał to w swojej książce "Tadeusz Kościuszko i rozbiór Polski", Kraków 1871.

Syn Ludwika Rychlickiego <<drzewo>>, brat Antoniego i Macieja, stryj Franciszka Rychlickiego, urodzonego w Rudenku Lackim. Józef "służył pod Kościuszką", co należy rozumieć, jako udział w Insurekcji Kościuszkowskiej. Franciszek zapisał to w swojej książce "Tadeusz Kościuszko i rozbiór Polski", Kraków 1871.

Uczestnik walk o niepodległość Polski 1918-1920. Szeregowiec 5. Pułku Piechoty Legionów. Zmarł z chorób 10 listopada 1920 r. w Wilnie. Wymieniony w publikacji: "Lista strat Wojska Polskiego, polegli i zmarli w wojnach 1918-1920". <<patrz>>

Uczestnik walk o niepodległość Polski 1918-1920. Strzelec 4. Pułku Strzelców Konnych. Utonął 3 lipca 1920 r. w Międzyborzu. Wymieniony w publikacji: "Lista strat Wojska Polskiego, polegli i zmarli w wojnach 1918-1920". <<patrz>>

Oficer Powstania Listopadowego. Urodził się 15 listopada 1800 r. w Pechrebach pow. grodzieńskim, s. Wojciecha i Dominiki Głuszczyńskiej. Student Uniwersytetu Wileńskiego. W Powstaniu Listopadowym sierż. st. 1 komp. lek. art. p., 18 marca 1831 r. mianowany podporucznikiem za Grochów, za co otrzymał też krzyż srebrny nr 75. Zdecydowała się na emigrację: Francja, Szwajcaria, Anglia, Belgia. 19 sierpnia 1834 r. w Londynie potępił Czartoryskiego. W 1837 r. w Belgii przystąpił do Zjednoczenia. 25 stycznia 1839 r. wstąpił do armii belgijskiej jako podporucznik. Zmarł 10 stycznia 1840 r. w Tournhout w Belgii.

Syn Stanisława i Rozalii z Żymełków, urodził się 3 lipca 1893 r. w Krukiewicach (raczej Krukienicach), pow. Mościski. Kapitan piechoty. W latach 1914-1918 służył w armii austriackiej. W WP od 1918 r., przydzielony do 14pp. Uczestnik wojny 1918-1921. Ukończył Szkołę Podchorążych. Po wojnie służył w 14 i 53pp. W 1929 r. przeniesiony w stan spoczynku. W 1939 r. instruktor i komendant 9 baonu JHP w Kochłowicach k. Katowic. Odznaczony medalami 1918-1921 i 10lecia. Więzień obozu w Starobielsku, zamordowany w 1940 r. Pochowany na Cmentarzu Wojennym w Charkowie, Ukraina.

Syn Wincentego, urodził się 16 czerwca 1904 r. w Radomiu. Porucznik łączności. Absolwent Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego w Krzemieńcu (1926), SPRŁącz. (1928), SPInż. (1931( i Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Awansowany do stopnia porucznika 1 stycznia 1933 r. Służył w komp. telegraf. 9DP, 5 baonie telegraf. oraz w p. radiotelegraf. jako adiutant i dca kompanii. W 1939 r. przydzielony do Dtwa OPLot. Więzień obozu w Starobielsku, zamordowany w 1940 r. Pochowany na Cmentarzu Wojennym w Charkowie, Ukraina.

Urodził się w 1903 r. Szeregowy 1. pp WP (na Wschodzie). Zaginął bez wieści 19 kwietnia 1945 r., Trygubowa, ZSRR.

Żołnierz Września 1939 r. Służył w Oddz. III, komp. C.K.M. 76. Pułku. Poległ 20 września 1939 r. w Sierakowie. Pochowany na Cmentarzu Wojennym w Laskach k. Warszawy. Miejsce śmierci i pochówku nie jest pewne - na listę poległych i pochowanych został wciągnięty jedynie na podstawie znalezionej książeczki strzeleckiej nr 63 oraz trzech fotografii.

Syn Kazimierza. Kapral 15. pp WP (na Wschodzie). Poległ 21 kwietnia 1945 r. Pochowany na Cmentarzu Wojennym w Zgorzelcu. Wg Księgi poległych na polu chwały ... szer 25. pp, zmarł z ran w kwietniu 1945 r. w Ruszowie.

Syn Franciszka. Kan. 3. pal. Poległ 18 marca 1945 r. Pochowany na Cmentarzu Wojennym w Kołobrzegu. Wg Księgi poległych na polu chwały ... szer 3. pal, zmarł z ran 18 marca 1945 r. w 3. bsan w Charzynie.

Żołnierz, weteran Armii Krajowej. Urodził się 1 listopada 1925 r. w Krukienicach, jako syn Jana i Wiktorii zd. Sereda. W czasie II w. św. służył w oddziałach AK na zachód od Lwowa - oddział leśny 6. kompanii 26. p.p. AK. Historia oddziałów została opisana w książce <<zobacz>>. W czerwcu 1944 r. dostarczył do obozującego w lasach pnikuckich O.L. "Lech", wykonany przez Siostry Służebniczki Najświętszej Marii Panny w Starej Wsi k. Rzeszowa, sztandar oddziału. W lipcu 1945 r. trafił do Szczecina, gdzie m.in. zbrojnie obronił elektrownię przed demontażem sowietów. Do śmierci Stalina ukrywał się, będąc poszukiwany przez NKWD. Po 1956 r. ujawnił się w prokuraturze szczecińskiej. W stanie wojennym dopilnował wykonania tablicy upamiętniającej AK - Okręg Lwów. Tablica został wykonana potajemnie na Politechnice Szczecińskiej, z brązu zebranego w stoczni. Tablicę przewiózł samochodem dostawczym do skarbca Jasnej Góry <<zobacz>>. Jej kopia znajduje się w Bazylice szczecińskiej, kaplicy lwowskiej i panteonie AK w Krakowie. Aktywny działacz szczecińskiego okręgu weteranów AK, organizacji kresowiaków i piłsudczyków. 1 listopada 2004 r. udzielił krótkiego wywiadu Gazecie Wyborczej na temat zniszczenia szczecińskiej Kwatery Pionierów <<tekst>>.

Pilot II w.ś. Po Wrześniu 1939 r. przedostał się do Francji. Brał udział w kampanii francuskiej w "Grupie Montpellier". Był pilotem Klucza III, przydzielonego do Groupe de Chasse III/6 na lotnisku Wez-Thisy pod Reims (Marne). Klucz ten zestrzelił 5 samolotów niemieckich bez własnych strat. Walczył na froncie włoskim i w Algierii. W Anglii służył w 316 Dywizjonie. Po wojnie na emigracji w Kanadzie. Należał do 310 Skrzydła "Wilno". Pochowany został na cmentarzu weteranów "Field of Honour" w Pointe Claire, Kanada, w kwaterze b-1i, RG-1517. <<zobacz>>

Żołnierz 30 Pułku Strzelców Kaniowskich. W listopadzie 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Niemców i pozostał w wojsku, służąc w 30. PSK do 1939 r. We wrześniu 1939 r. brał udział w walkach przeciw armii hitlerowskiej. Walczył w szeregach swojego macierzystego pułku na szlaku Wieluń, Warta, Zduńska Wola, Łowicz, Sochaczew, aż do obrony Warszawy. Dowodził taborami pułku podczas odwrotu do Warszawy oraz przeprawą przez Bzurę (8/9 września). Za czyny te otrzymał Krzyż Walecznych. <<więcej>>